Inne

Kiedy byłam w ciąży, koniecznie chciałam mieć syna. Dziś, kilka lat później, będąc mamą dwóch wspaniałych dziewczynek, zastanawiam się, czemu kiedyś chciałam być mamą chłopca. A w zasadzie, mądrzejsza o setki przemyśleń i stos przeczytanych stron, już to wiem. Zdałam sobie sprawę, że to głęboko skrywane pragnienie było automatyczne i bezrefleksyjne. Kierowało mną na poziomie podświadomym, zgodnie z oczekiwanymi przez społeczeństwo normami. Syn to przecież w powszechnym przekonaniu –

  Obraz pierwszy. Bezkresna, bezludna plaża. Ona – w słomkowym kapeluszu i długiej zwiewnej sukni – idzie brzegiem morza, ściskając rękę uśmiechniętego dziecka, którego rozwiane loki połyskują w świetle zachodzącego słońca. On dumnie kroczy obok. W chuście na jego plecach, niczym anioł, śpi drugi maluch. Obraz drugi. Szczęśliwi stoją na tle zniewalającej panoramy górskiej. Ewidentnie zdobyli jakiś szczyt – zupełnie

Kamper jest moim domem. Pisząc to, nadal w to nie wierzę, nie wierzę, że to zrobiliśmy, że podjęliśmy tę decyzję i zmieniliśmy nasze życie. Jestem bardzo szczęśliwa i wolna, te słowa od dawna tańczą w mojej głowie, ale to nie tylko słowa, to też uczucia. Naprawdę czuję się wolna, moim domem stał się świat, plaża, las, droga, włosy powiewające na wietrze, nieustanny śmiech chłopaków, szaleństwa – to są uczucia, które towarzyszą nam od dłuższego czasu. Naszym domem jest

  Na początku zeszłego roku siedziałam w kuchni swojego mieszkania w Berlinie i w trakcie rozmowy ze znajomym powiedziałam mu niespodziewanie, że tęsknię za Mią (moją jedyną i najfajniejszą córką). Nie miało to do końca sensu, bo Mia szalała po tym samym mieszkaniu, w którym właśnie siedzieliśmy z córką znajomego, i była na wyciągnięcie ręki. Ja z kolei na co dzień za nią tęskniłam, sama nie do końca rozumiejąc, jak mogę marnować te kilka godzin darowanej mi w ciągu dnia wolności na tęsknotę za wiecznie toczącą się

Zdarza się być tak intensywnie, że pytanie: czy oby sobie tego wszystkiego nie wymyślam, jest jedynym integrującym mnie w byt. Odpalam w głowie wielki magiel, sprawdzając, czy oto wydarza się w moim życiu historia, czy tylko uniwersalna historyjka z jakimś nieuniknionym endem, czy nie wydarza się nic, a tylko ja samą siebie uprowadzam, sprytnie zacierając ślady porwania. Ten tekst będzie trochę o tym, ale też zupełnie o czymś innym. Będąc małą dziewczynką, miałam marzenie.

  Ostatnio czyściłam Insta, klikając „unfollow” na profile, które mnie nie interesują i ciągną w dół. Ku mojemu zaskoczeniu w dół nie ciągną mnie młodsze, ładniejsze, wysportowane dziewczęta, tylko mamuśki na pełen etap, orędowniczki macierzyństwa bliskości. Po każdym ich poście, w którym donoszą, jak to pół dnia grzebią się z dzieckiem w kałuży, albo jak w reakcji na to, jak dziecko drze ryja spokojnie pytają: „Jaka twoja potrzeba nie została zaspokojona?”, mam ochotę poddać się