Inne

  Jakiś czas temu australijska edukatorka seksualna Deanne Carson postulowała konieczność uzyskania zgody od noworodka na to, aby zmienić mu pieluchę. Komunikat rodzica/opiekuna: „Teraz zmienię ci pieluchę, czy to jest OK?” powinien według niej spotkać się z sygnałem oznaczającym brak sprzeciwu ze strony dziecka. Cała procedura miałaby zapewnić naukę konceptu zgody od pierwszych dni życia człowieka. A także pokazywać uznanie odrębnej seksualności dziecka. Jeśli kiedykolwiek

  Czuję się w obowiązku sprostować pewną kwestę: nie jesteśmy w Chinach! Stamtąd mamy tylko wirusa. Przestańmy więc brać ich model edukacji – oparty na przekonaniu, że czas wolny nie jest czasem rozwijającym – za swój. I przestańmy myśleć, że mamy tamtejsze narzędzia do nauki online, bo nie mamy. Przypuszczam, że wszystkie Librusy i inne nasze systemy Chińczycy programują na lekcjach w szkole podstawowej. Trudno mi komentować, co robi mój pierwszoklasista na informatyce, bo nie lubię kopać leżącego. Ale idąc

  To będzie krótszy tekst niż zazwyczaj. Po pierwsze: dzwoniąc do Marty*, miałam tezę, którą chciałam z nią rozwinąć – że teraz, w czasie pandemii, to się dopiero okaże, jak to wspaniale, że jakiś czas temu człowiek zaczął proces rozwojowy, że pracował nad empatią i komunikacją, że dzięki temu przejście przez kwarantannę to będzie lajcik. Szybko jednak okazało się, że to zupełnie bzdurny pomysł. Tuż przed tą rozmową telefoniczną wysłałam przecież Marcie wiadomość, że ostatnio

  „Zapraszamy do domu” to roboczy tytuł wystawy dokumentalnej fotografii rodzinnej, której wernisaż planujemy z @Zu na 28 maja 2020 na warszawskim Jazdowie. Czy do niego dojdzie, czas pokaże. Koncept jest chyba jednak trochę proroczy, spójrzcie: tytuł kieruje nas do wnętrza, zapraszamy do domu, czyli: do kuchni, do łazienki, do sypialni, w korytarze, na schody, w przeróżne zabałaganione szafy pełne odkurzaczy i trupów. Nie wychodzimy w plener w dobranych kolorystycznie ubraniach, nie szykujemy się na wielkie wydarzenie

  Marzę o zimie, która przeobraża rzeczywistość w magiczną baśń, w której spowity bielą krajobraz iskrzy się w promieniach słońca, śnieg skrzypi pod butami, a mróz maluje abstrakcyjne wzory na szybach. Do tego dochodzą zwisające z dachów lodowe sople i obleczone śniegiem gałęzie drzew! I jeszcze wielkie płatki śniegu, leniwie spadające z nocnego nieba… Niestety, od jakiegoś czasu, zima tego pokroju do nas nie zagląda. Została po niej szarość,

  Głupio było mi powiedzieć „nie chcę”, kiedy w 4 miesiącu ciąży dostawałam kolejną torbę z używanymi rzeczami. Bo z jednej strony chciałam – chciałam wsparcia, czułości innej mamy, wspólnoty i akceptacji, a to z jakiegoś powodu w naszej aktualnej rzeczywistości manifestuje się w przyjmowaniu rzeczy. Nie ukrywam, na początku uwielbiałam otwierać te torby, dotykać malutkich bluzeczek i sweterków, myślałam z czułością o dzieciach, które je nosiły, i o moim dziecku, na które czekałam. Małe czapeczki