Inne

  Patrzy na mnie i od razu widzi, że coś jest nie tak. Chcę się od niego uczyć uważności. Mail ze szkoły zamyka się w trzech zdaniach. Pierwsze jest o tym, że dziecko na wycieczce nie stosowało się do ogólnie przyjętych zasad. Drugie, że podjęło decyzję o wypisaniu się ze szkoły. Trzecie to prośba o rodzicielską rozmowę wychowawczą. Dziecko ma na imię Gustaw, jest uczniem pierwszej klasy szkoły podstawowej, jest moim synem. Czytam te trzy zdania

  10:10, 16:16, 20:20 – „Urodziny godziny” – wykrzykuje Igi, jak tylko na zegarku zobaczy odpowiednie cyferki. I strasznie go to cieszy. Jest dumny, że zna się na zegarku. Jego intelekt pojmuje liczby, ale czy pojmuje czas? Śmiem wątpić, szczególnie w szkolne poranki. Ostatnio trafiliśmy do szkoły o 7:57, inni rodzice wesoło zagaili nas „Co się stało? Co tak wcześnie?“. Ha ha ha. Bardzo śmieszne. Ani ja, ani Igi, ani Wierka

  Zaszło słońce i temperatura gwałtownie spadła. Jeszcze przed chwilą gorąca i rozświetlona na czerwono pustynia pogrążyła się w mroku i przejmującym chłodzie. Zimny wiatr smagał nasze policzki, wbijając w nie pędzące i ostre ziarna piasku. Zawinęliśmy się w koce i mknąc przez ciemność, zastanawialiśmy się, jak przeżyjemy nocleg w skalnej grocie. Z każdą sekundą pomysł wydawał się co raz bardziej niedorzeczny. Nic nie zapowiadało, że czeka nas jedna z piękniejszych nocy w życiu.

  „W co się bawić z dzieckiem w lesie?” – czasami słyszę od matek, które także chciałyby zacząć z dziećmi chodzić do lasu. Uwielbiam to pytanie, bo jak mało które prowadza mnie w konsternację. W popłochu szukam odpowiedzi właściwej. By z jednej strony nie wyjść na matkę, która za mało się wysila i nie dba o dzieci, a z drugiej – uszanować mojego rozmówcę i w miarę szybko odgadnąć jego światopogląd i dotychczasowe doświadczenia. Myśli obijają się o siebie, próbuję je zatrzymać,

  Przyznam, że dręczą mnie wyrzuty sumienia. W dobie, gdy kryzys klimatyczny spędza wszystkim sen z powiek, a nawet stał się źródłem powstania nowej jednostki chorobowej – depresji klimatycznej – ja namawiam do korzystania z promocji oferowanych przez linie lotnicze. Ja namawiam. Ja korzystam. Ja latam. A ślad węglowy rośnie, lodowce topnieją, lasy płoną, temperatura idzie w górę. Niedobrze. Czas na odrobinę samodyscypliny. Wsiądźmy zatem do pociągu

  Maja Święcicka to przedsiębiorcza mama 2-letniej Franki i partnerka Krzyśka, z którym wychowują córkę i prowadzą kultowy stołeczny Vegan Ramen Shop. Maja to już też moja kumpela, bo ma masę fajnych cech i wyznaje podobne do mojego podejście do rodzicielstwa, dzięki czemu czuję się przy niej superbezpiecznie, a i ona chyba podobnie o mnie myśli. Może i pasowałoby, żebyśmy rozmawiały nad miskami obłędnie pachnących azjatyckich rosołów, ale z uwagi na tłok w Ramenie siedzimy u mnie

  Mam takie zdjęcie sprzed 4 lat, kiedy starszy syn pomaga młodszemu, gdy temu utknął gumiak w błotnistej kałuży w lesie. Kilka sekund wcześniej Michał wołał, że sobie nie poradzi, ja stałam w oddali i wierzyłam, że jeśli poczekam, to da radę. I w tym czasie Antek podbiegł i podał mu rękę. Oniemiałam. Zrobiłam zdjęcia. To był pierwszy raz, odkąd urodził się Michał, kiedy zobaczyłam, jak starszy w czymś mu pomaga. 1+1=?

  Jest taka sytuacja, w której aż 75% matek i ponad 87% ojców odtrąca swoje dziecko. Tak dzieje się w chwili, kiedy ujawni ono swoją homoseksualność. Trzy z czterech matek odwrócą się wtedy plecami. Formy nieakceptacji są różne: przemoc psychiczna, przemoc fizyczna, wyrzucenie z domu. Połowa nastolatków nieheteroseksualnych w ogóle nie podejmie rozmowy z rodzicami w obawie, że tego nie udźwigną. Ta tajemnica sprawi z resztą, że relacja między nimi będzie się rozpadać.

  Kanary mnie zauroczyły, ale moje serce skradł archipelag położony nieco dalej na południe. Wyspy te oficjalnie należą do mojego ukochanego kontynentu, jednak mieszkańcy odżegnują się od czarnego lądu. No i faktycznie – kultura tego miejsca nie jest jednolita; utkana została z wpływów portugalskich i afrykańskich, a jej najbardziej spektakularnym owocem jest unikatowa muzyka, która rozbrzmiewa wszędzie i przez cały czas. To idealny kierunek dla tych, którzy marzą o Afryce, ale z jakichś powodów boją się

  Znam dziecko, które budowało się z niebycia. Mówiono: dziecko takie ładne, tak ładnie nie jest. Słowo znikanie ma 17 synonimów w słowniku: dematerializacja, ginięcie, marnienie, niknięcie, obumieranie, przepadanie, topnienie, ubywanie, więdnięcie, zamieranie, zanikanie, wyparowanie, zniknięcie, stronienie, uchylanie, unikanie, wykręt. Niebycie to forma adaptacji w życiu, które zewsząd wymaga od ciebie znikania. Masz problem? Nie miej. Masz emocje? Stłamś. Masz potrzeby? Poczekaj. Chcesz ufać?

Reportaż

  Rzućmy wszystko i jedźmy w Bieszczady! No, co tak patrzysz? Będziemy owce paść, sery robić i dziergać sweterki. Tak się tu duszę w tym mieście. Ludzie pędzą, a nie wiedzą, po co pędzą. O 10.30 zerkają na zegarek i mówią, że muszą iść na kolejne spotkanie, na którym omówią kolejny, znakomity „secret project”, bez którego świat nie może się obejść. Kochanie, no, rzućmy wszystko i jedźmy! – Ale mamy kredyt – odpowiada współkredytobiorca. – Kredyt! Przecież wiem, że mamy

  Był listopad. Strugi deszczu. Wszechogarniająca szarość. Szare domy, niebo, samochody, chodniki i kałuże. Szare myśli, szary nastrój. Cała spowita beznadziejną szarością brnęłam przez szare podwórko swej szarej kamienicy. I nagle ujrzałam blask. Bił od mojej sąsiadki. Była uśmiechnięta, wypoczęta i zadowolona. W listopadowym pejzażu wyglądała aż nierealnie. – Jak można się tak cieszyć i tak dobrze wyglądać w takich warunkach atmosferycznych? –