Jest sposób na rozładowanie rodzinnych napięć i na wspólne spotkanie. Zbierzmy się razem wokół tego, co niesie radość. Aby się udało, trzeba spełnić jeden tylko warunek: starsze pokolenie musi mieć przy sobie okulary.
Święta powinny być fajnym czasem. Szkoda tych kilku wolnych dni na napięcia i frustrację. Lepiej dać sobie przestrzeń na celebrowanie. Dla jednych to będzie czas przeżyć duchowych, dla innych – radości ze znowu wydłużającego się dnia i nadejścia kalendarzowej zimy. Nade wszystko – to po prostu kilka dni na pobycie razem.
Ostatnie lata przyniosły zmianę wartości, więc Święta nie kojarzą się już z myciem okien ani z lepieniem setek pierogów aż do omdlenia rąk. Coraz częściej mamy ten czas dla siebie i rodziny i rzeczywiście możemy w miarę nieśpiesznie powykrawać z dziećmi pierniczki i pójść na dłuższy spacer bez celu. Dlaczego więc tak często bywa nam w Święta niemiło i stresująco?
TRUDNA UKŁADANKA POTRZEB
Jest tak dlatego, że w Święta spotykają się rozmaite wizje i potrzeby. Nie tylko nasze – dzieci, partnera – ale też naszych rodziców i dalszej rodziny. Ja bym chciała zostać w domu i czytać. Ciocia z wujkiem nalegają na tradycyjne spotkanie w szerokim gronie. Moja przyjaciółka nosi w sobie czułe pragnienie, by jej rodzina mogła razem pośpiewać kolędy, ale ogólne zawstydzenie knebluje wszystkim usta. Teściowej mojego brata z trudem przychodzi zaakceptowanie, że wnuki nie jedzą mięsa podczas bożonarodzeniowego obiadu. Do tego dochodzą stare konflikty oraz niełatwe patchworki. I tak dalej, i tak dalej – każda z nas może z łatwością wyliczyć obszary konfliktogenne w swojej rodzinie.
SPOSOBY NA DOPASOWANIE
Jest jednak metoda – stara jak świat – na złagodzenie nastrojów i na pokojowe spotkanie się przy przyjemnej czynności. Kiedy mamy małe dzieci, jest o to jeszcze łatwiej, bo ich obecność naturalnie rodzi wiele łączących sytuacji. Chodzi o wspólną aktywność, o rodzinną współpracę przy czymś miłym, przy czymś, co każdemu da poczucie sprawczości i kompetencji.
To może być na przykład wspólne ubieranie choinki. To może być dekorowanie pierniczków lukrem i posypkami. To może być nabijanie goździków na pachnącą pomarańczę. Albo rodzinny hit nad hity, odkryty w Polsce późno, bo dopiero w latach 80., kiedy puzzle pojawiły się w Peweksach, i wciąż niewystarczająco doceniany – układanie puzzli. Wspólne pochylenie się nad stołem i szukanie odpowiedniej części, dopasowywanie jej i radość z przyrastającego obrazka ma dla rodziny wartość terapeutyczną. Trudno się przy nim pokłócić. Układanie puzzli nie rodzi pytań natury politycznej ani światopoglądowej. Pozwala zwolnić. Pozwala się sobie nawzajem przyjrzeć.
KAŻDY MA SWOJE DOBRE MIEJSCE
W aktywności, która łączy nas we wspólnym przeżywaniu przyjemności, chodzi o to, by była z jednej strony niezbyt trudna, a z drugiej strony – pobudzająca i twórcza. By nas pozytywnie umacniała. Nie można być kiepskim w dekorowaniu pierniczków czy ubieraniu choinki. Po prostu jedni świetnie rozprowadzają lukier, a inni są najlepszymi degustatorami smaków posypek i najlepiej doklejają ludkom cukrowe guziki. Jedni doskonale zajmą się zawieszaniem bombek na najniższych gałęziach, inni potrafią przyczepić choince czub lub gwiazdę tak, by nie było krzywo. I tak jest też w układaniu puzzli. Są mistrzowie żmudnego kompletowania ramki obrazka, są ci, którzy mają wystarczająco bystre oko, żeby wyłowić i trafnie połączyć pozornie niepasujące kawałki.
W rodzinnej układance każdy ma swoją kompetencję, swój talent.
ZADOWOLENIE Z EFEKTU
Ze wspólnej aktywności wyniesiemy radość. Satysfakcję dają spędzony razem czas i wspomnienie efektu. I wszystko jedno, czy to będzie ulepienie bałwana (jest szansa na białe Święta!), czy wykonanie łańcucha z kółeczek kolorowego papieru, czy ułożenie puzzli właśnie. Ważne jest to, że działaliśmy drużynowo, współpracując, nie spiesząc się donikąd, nie rywalizując ze sobą, nic sobie nawzajem nie udowadniając. I choćbyśmy nawet mieli później przy sprzątaniu na siebie syknąć czy się zniecierpliwić – nie szkodzi, bo tych chwil, w których udało się nam być razem i przyjemnie, nikt nam nie odbierze.
One budują nasze rodzinne fajne Święta.
CO SIĘ NAM POUKŁADAŁO
Jestem zwolenniczką obecności układanek w domu, bo można je wyciągnąć nie tylko od święta. Ratują mnie, kiedy słyszę: „nudzi mi się” albo kiedy spotkanie kolegów z przedszkola staje się zbyt dynamiczne i trzeba towarzystwo na chwilę usadzić i spuścić emocje. Twórcy układanek CzuCzu kładą mocny nacisk na ich aspekt estetyczny. To jest przy układankach kluczowe, bo oko długo wpatruje się w obrazek. Warto zrezygnować z układanek, w których wykorzystano na przykład dynamiczne kadry z filmów animowanych. Potrafią dziecko zmęczyć swoją intensywną kolorystyką i stylistyką liniii. Wybieramy raczej ilustracje harmonijnie skomponowane także kolorystycznie. I oczywiście pamiętamy, że układanki mają istotny wpływ na rozwój dziecka. Ćwiczą spostrzegawczość, trenują motorykę dłoni i precyzję ruchu oraz pamięć i myślenie matematyczne. CzuCzu idzie w swoim edukacyjnym pomyśle na układanki o krok dalej i proponuje ilustracje jak z przyrodniczych czy podróżniczych atlasów, bardzo piękne, często zabawne, zachęcające do przyjrzenia się szczegółom.
Na to, że puzzle znajdą się u nas pod choinką, można umówić się ze znajomymi z dziećmi. Wtedy możliwe są wymianki i odkrywanie nowych układankowych światów.
Najtrudniejsze zestawy, te po 500 lub więcej elementów, polecamy dzieciom od mniej więcej 9. roku życia, ale sprawdzą się też dla zestresowanych nastolatków i dorosłych. Babcia ucieszy się z układankowego spaceru po Warszawie, ja na wolne dni planuję grzybobranie w najtrudniejszej wersji.
Materiał powstał we współpracy z marką CzuCzu.
