Siadamy we dwie, każda z nas ma lekki strach w oczach. Po to właśnie siadamy, żeby się go pozbyć. Słowa, już dawno ułożone w głowie, gubią się spontanicznie. I dobrze, bo rozmowa to nie wyuczony monolog. Szukamy punktów wspólnych, parzy nas wątpliwość, czy dobrze się rozumiemy. Do różnic początkowo podchodzimy nieufnie, to normalne w sytuacji, kiedy nie masz pewności, czy będą karmić, czy zabierać. Rozbrojenie ładunku to rozbrojenie strachu. Już nie musimy się siebie bać. Każda